Categories
Uncategorized

Missie Noorderlicht, Act 2, Scene 1

Jongeman ligt in bed, televisie speelt op achtergrond. Zacht geluid van snurkende mensen. Af en toe geluid van overvliegend vliegtuig.

Na een eerder gefaalde poging: terug naar het noorden. Lapland. Of toch het stuk dat overlapt met Noorwegen. Lapland: geen eigen taal, geen eigen natie; wat is het punt?

Deze ochtend dus vroeg opgestaan om naar Charleroi te treinen. Vlucht naar Oslo… Of eerder, wat Ryanair als “Oslo” ziet: Oslo Rygge, een mooie 50km van de hoofdstad zelf. Busrit naar het station, trein naar Oslo, een dik uur later: opgelost. SMS van Ma: “Alles in orde daar?” – “Yep”.

Birger King. Yum. Hebben we nog nodig in Gent. En dan terug de trein terug op, naar de andere luchthaven van in de buurt van Oslo: Gardermoen. Serieuze luchthaven. Alles tip top in orde. Elke serieuze luchthaven hoort een station te hebben.

Goed. Station uit, luchthaven in. Luchthaven terug uit, taxi in. Naar het hotel alsjeblieft. Een bed en breakfast volgens de folder, meer een motel volgens eigen beleving. Maar ‘t is warm en Trainspotting speelt er op de televisie.

Iedereen moe en ik slapeloos.
Morgen naar Narvik.
Nog geen noorderlicht te melden.

Licht verduistert, doek.

Categories
Mijn Mening

Sorry, ik heb het systeem opgelicht

(Update: vanaf 2015 worden de sociale bijdragen berekend op het jaar zelf. Onderstaande constructie is dus niet meer van toepassing.)

Beste landgenoten, mijn oprechte excuses. Ik heb het gevoel dat ik u onrecht aandoe. Een mooie stadswagen aan onrecht, om preciezer te zijn. Maar, in mijn verdediging, ik kan er niets aan doen.

In 2009 had ik grootste dromen: ik zou mijn eigen gamestudio oprichten. Ik had al een game ontwikkeld en even zag het er uit alsof ik het zou maken. Ik sloot wat overeenkomsten met sociale netwerken en game platformen en had dus een ondernemingsnummer nodig. Gezien ik nog geen vijfentwintig was en voltijdse studies volgde, werd ik gelijkgesteld met een zelfstandige in bijberoep.

In 2009 en 2010 waren de winsten zodanig gering dat ik geen sociale bijdragen betaalde. Dankzij de kosten viel ik zelfs binnen de vrijgestelde belastingschaal en konden mijn ouders de kinderbijslag behouden. Ik hield dus niet veel meer dan een leuke zakcent over aan mijn project.

Toen kwam april 2011, mijn vijfentwintigste verjaardag en ook het einde aan mijn bijberoep. Ik werd automatisch gebombardeerd tot voltijds zelfstandige en moest vanaf dan sociale bijdragen betalen. In juni ben ik dan afgestudeerd en heb meteen klanten geronseld ten einde de sociale bijdragen te kunnen betalen. Gelukkig waren de opportuniteiten legio en kon mijn professionele carrière een mooie start nemen.

Voor we naar de huidige situatie springen, wil ik alles nog even samenvatten:

  • 2009: (september) gestart als zelfstandige in bijberoep, minder dan €5000,00 inkomsten.
  • 2010: nog steeds actief als zelfstandige in bijberoep, meer kosten dan inkomsten.
  • 2011: einde studies, vier maanden actief geweest voor een klant. Beperkte winst.
  • 2012: negen maand actief voor verschillende klanten. Gemiddelde winst.

In de eerste drie jaar van zelfstandige activiteit betaalt men voorlopige bijdragen. Dit is een bedrag dat berekend wordt op de schatting van de inkomsten voor dat jaar. Zodra de belastingaangifte voor dat specifieke jaar gefinaliseerd zijn, volgt een regularisatie. Dat betekent dat het geschatte bedrag vergeleken wordt met het eigenlijke bedrag en het verschil in berekening betaalt dient te worden.

We springen naar vandaag. Ik ben niet rijk, maar verdien mooi mijn boterham. Ik betaal zo’n €700,00 aan sociale bijdragen per kwartaal. Dat heeft een onlogische verklaring: vanaf het vierde jaar van zelfstandige activiteit wordt geen rekening meer gehouden met voorlopige bijdragen. Vanaf dan wordt er een definitieve bijdrage berekend op basis van de inkomsten van drie jaar geleden.

Voor 2013 betekent dit dat de bijdragen berekend worden op de inkomsten van 2010. Toen ik nog studeerde, toen ik nog geen geld verdiende. Toen ik überhaupt nog geen sociale bijdragen betaalde. Het resultaat? Ik betaal het minimum aan sociale bijdragen.

Als ik vandaag dezelfde berekening maak die ik deed voor de eerste drie jaar, kom ik op bijdragen van zo’n €2500,00 per kwartaal. En hetzelfde verhaal geldt voor de komende twee jaar: in 2014 wordt gekeken naar de inkomsten van 2011 en in 2015 naar de inkomsten van 2012. Resultaat: ik betaal nog tot 2015 minder dan €1000 sociale bijdragen per kwartaal.

Even snel en grof berekent betaal ik in de komende drie jaar om en bij €20.000,00 (zo’n €6500,00 per jaar) minder sociale bijdragen die ik wel had moeten betalen indien ik pas in 2012 als zelfstandige gestart was.

Beste beginnende studenten, droom je ook van het zelfstandige statuut? Vraag dan in het eerste jaar van je studies je ondernemingsnummer aan. Je hoeft eigenlijk weinig te doen, enkel wat papierwerk en wat kleine kosten. Over drie jaar kan je er dan keihard invliegen en nog drie jaar langer de minimumbijdragen betalen zonder er ooit een regularisatie komt.

Het is misschien maar een peulenschil, maar ik heb toch wat bedenkingen bij het systeem.

Ps.: De betaalde sociale bijdragen vormen de basis voor de berekening van het pensioen, dus in zekere zin balanceert alles zich een beetje uit.

Pps.: De bovengenoemde bedragen zijn fiscaal aftrekbaar, dus op de winst moet alsnog de inkomstenbelastingen betaald worden.

Categories
Uncategorized

Ludum dare – 100 – The end

I’m throwing the towel in the ring. Still ten hours to go and I probably could finish at least one room by the end of the challenge, but I have to prepare some stuff for next week, so I can’t go much futher.

So how far did I get? You can check it out here. I’ve spent most of the time yesterday working on a working rigging system to animate the characters. Today I finally could get started at simple interaction. I’ve implemented some kind of simple walking algorithm, but it looks aweful. However, with a little more work it could become something very acceptable.

I know all I did was make a very simple canvas implementation of features Flash simply has build in. And I also know there probably are frameworks out there that do whatever I made a lot better. But I wanted to start from scratch, so that’s what I did.

And well, maybe one day I’ll continue working on this tiny adventure game.

Categories
Uncategorized

Ludum dare – 011 – One day later

So we’re almost a full day into Ludum dare. I’m not sure how I feel about the project. On one side, you could consider I have made a few huge steps towards a working engine, but it’s far from being finished. The rigging system I wrote works … kindof. There still are some mistakes in transfering the desired angles to the “child bones”. The event manager kindof works, but due to the trouble with distributing the angles I sometimes get rather weird effects.

As far as level design, I have nothing yet. I don’t even have a system to create the rooms yet. I have the two first rooms ready in my mind, but without the proper system to implement them, I’m still nowhere. I hope I can develop such a system in the next few hours, so I can concentrate on content tomorrow. After all, this is a content driven game and without content it will only last for a few minutes.

Anyway, this is that status of the “game” as of 00:27 (Belgian time, of course).

Categories
Uncategorized

Ludum dare – 010 – Rigging

To have complete control over my character, I have decided to go for a 2d rigging system. My main character will be composed of a number of sprites, each with their own position and rotation. Changing the position of one sprite should influence the position of all attached sprites, that way providing an easier way to program the animations.

I have no experience at all working like this and I haven’t found (and didn’t properly look for) existing libraries, so I’m doing all the math myself.

I still have until this evening to finish the engine and the whole rigging system. If I don’t make it, there is no point in continueing, so let’s hope I have something nice by then.

(Thanks to instragram the above picture is now worth 1 billion dollars.)

Categories
Uncategorized

Ludum Dare – 001 – Let’s do this.

Let me introduce Ludum Dare. The challenge is simple: create a game from scratch on a given theme… in 48 hours. And I’ve known about it for a long time, and I’ve never ever participated because I had other things to do. And I’ve only learned about this one a few hours ago. And I hadn’t anything planned for this weekend, so … why not?

We’re 2 hours away from knowing our challenge, but my mind is already set on a concept. I’m not sure if it will fit within the theme, but well, I’ll make it fit.

I’ve decided to go for a html5 canvas game. I have some experience in that area, but not much useful for what I’m planning to do. My goal is to make a very simple “seek and solve” game, some kind of a small adventure game. I’ve decided to really start from scratch, so I will only be using my little text editor, gimp and my scanner. I’m planning to draw all the graphics myself, with a blue ballpoint pen. It’s going to be amazing! (And very, very ugly.)

So I’m going to work on 3 domains. For starters I need to have an engine. My estimate is that by tomorrow evening, I should have an engine that allows me to create my adventure. That gives me another day to manage the contest, being: a story, graphics for the story, audio and… music! Let’s see how far we get…

I’m a bit sick so I should also get plenty of sleep. I also have to buy a new pair of shoes tomorrow. I also have to Skype with a beautiful Spanish girl. And I also have to smoke, drink and sleep.

In 50 hours we’ll see how far I got. Let’s hope I’ve at least started something. But first, I’m going to take a bath.

Categories
Uncategorized

Over ondernemen, geld en liberaliteit

Beste ondernemers,

Ik weet dat u niet blij bent met het beeld waarmee “de mensen” naar u kijken. Nu de communautaire zever opgelost is, kunnen we weer kijken naar het aloude sociaal economisch probleem en komen we terug in een klassenstrijd terecht. Dat is natuurlijk niet leuk, omdat u in de “rijke klassen” terecht komt. Onterecht, misschien, gezien u soms zelf ook de eindjes aan elkaar moet knopen, maar desalniettemin behoort u tot deze klasse en kijkt de Grote Massa met steeds meer argusogen naar u.

Goed, u werkt veel, daar heb ik respect voor. Maar dat is uw keuze, toch? En, geef toe, u werkt niet voor het geld.

U werkt omdat u het leuk vindt om te werken. Omdat u het leuk vindt om te ondernemen, iets te scheppen. Dat is waarom ik zelfstandige ben. Moet uw loon dan het driedubbele zijn van uw werknemers? Moet u uw dure bmw dan inbrengen als firma kosten? Moet u dan op de baricade staan en roepen dat de index moet afgeschaft worden? Persoonlijk vind ik van niet.

Ik heb respect voor u, lieve ondernemer. Maar ik heb een hekel aan uw overkoepelende organisaties en uw neo liberaal gedachtengoed. Viel het u op dat we steeds liberaler worden in het westen? Viel het u ook op dat het steeds slechter gaat? Wel, dat is een beetje uw schuld.

Dus, liefste zelfstandige, wilt u terug in het positieve daglicht gezien worden? Stem dan niet meer op partijen die enkel de allerrijksten – waar u waarschijnlijk zelfs niet bijhoort – wilt beschermen. Stem dan voor de afschaf van de notionele interestaftrek – waar u waarschijnlijk amper gebruik hebt van gemaakt. Stem dan voor het behoud van een index – die u eigenlijk ook weer niet zo heel veel kost.

Waarom roept u moord en brand als men zegt dat men de financiele achterpoortjes wilt sluiten? Is dat niet gewoon terecht?! Waarom eist u niet gewoon dat alle bedrijven in België de belastingen betaalt, die u ook braaf betaalt? En die extra belastingen op kapitaal, hebt u daar last van? En als u er al last van hebt, vindt u niet dat u ondertussen wel al tamelijk veel geld hebt in vergelijking met uw werknemers?

Laat zien dat u solidair bent, verdorie, want u hebt het goed, maar wat met de rest?

Ik schaam me als ik zeg dat ik zelfstandige ben.
En dat is voornamelijk jullie fout.

Een solidaire groet,
Mezelf.

Categories
Uncategorized

Orient Express – Dag 11

We waren aan het aftellen tot we terug thuis waren. De trein reed aan een kleine tweehonderd kilometer per uur door het Duitse landschap, op weg naar ons huis.

Onderweg zat ik met een liedje in mijn hoofd van Gorki: “Ik zei dat ik voor haar wou sterven, en dat vond zij niet fijn. Ze hield van dieren en van mensen die in leven wouden zijn.” Dit had echter helemaal geen relevantie tijdens deze treinreis, maar dat geeft niet.

Ik nam wat tijd om te reflecteren over wat ik deze reis geleerd had. Ik maakte een lijstje:

  1. Internet in het buitenland is duur.
  2. Bagage is zwaar.
  3. Mensen kijken vreemd als je een fez op hebt.
  4. Internet in het buitenland is heel duur.
  5. Sneeuw is koud.
  6. Backamon is een eeuwenoud spel dat toch nog leuk is.
  7. Internet in het buitenland is ontzettend duur.
  8. Mijn zus kan niet manillen.
  9. Ik kan geen backamon spelen.
  10. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend duur.
  11. Roken is verboden in Tsjechische stations.
  12. Roken is verboden in Duitse stations.
  13. Roken is toegelaten in Servische restaurants.
  14. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend gestoord duur.
  15. De helft van zestig is dertig.
  16. Mijn fez is rood en ontzettend cool.
  17. Onze Pa zijn bagage weegt meer dan een spaceshuttle.
  18. Onze Pa zijn bagage zou niet mee mogen op de spaceshuttle wegens te duur.
  19. In Tsjechië rollen ze met dezelfde blaadjes als ik gebruik.
  20. Internet in het buitenland is ongelofelijk ontzettend gestoord illegaal duur.

En toen kwamen we aan in België waar het internet niet zo duur is. Hoera. Einde.

Categories
Uncategorized

Orient Express – Dag 10

Vandaag hebben we helemaal niets gedaan.

Behalve dan door de koude gewandeld in Olomouck, een chocomelk gedronken in Olomouck bij een meisje met een tattoo op haar borst, een trein gepakt naar Praag in Olomouck, een héél dure pint gedronken in Praag, een trein gepakt naar Keulen in Praag en in ons bed gekropen op de trein naar Keulen.

Verder aten we pizza, moest ik heel dringend naar het toilet en had ik een virtuele date met een meisje. En morgen zijn we thuis en dat maakt me ook wel een beetje gelukkig, maar ook een beetje verdrietig. Einde.

Ps.: Ik had vandaag een hemd aan en dat vond ik niet zo comfortabel. Echt einde.

Categories
Uncategorized

Orient Express – Dag 9

Liefste dagboek,

Vandaag was het een heel erg leuke dag. We zijn naar Olomouck gegaan. Olomouck is een klein stadje. Er is een universiteit. Verder is er sneeuw.

Om negen uur vertrokken we in München. We zaten op een mooie trein, het was er lekker warm, de trein stopte regelmatig zodat ik mijn nicotine gehalte mooi op pijl kon houden, we hadden eten en drinken en op het laatste zelfs internet omdat er iemand op de trein zat die het wifi netwerk van zijn gsm was vergeten beveiligen.

Het leven was dus goed en ik had niets om over te klagen. Ik verveelde me dus steen dood. Tot we plotseling stil stonden, de locomotief had het begeven. Ik denk dat dat kwam omdat de bagage van onze Pa zo ongelofelijk zwaar is, maar dat ben ik niet zeker. Nu, goed, plots stonden we stil in het midden van nergens en moesten we overstappen op een andere trein. Op die trein was er minder plaats, maar nog altijd genoeg om comfortabel te zitten. Het station heette Zbiroh en ik denk dat er enkel herders woonden.

Bij het overstappen was het zo koud dat ik mijn muts moest opzetten. Daar zette ik dan mijn fez bovenop, om toch maar mijn nieuwe modestatement te kunnen maken. Bovendien zag ik een mooi meisje waar ik indruk op wou maken, maar ze heeft niet naar mij gekeken en al zeker niet naar mij gelachen. Waarschijnlijk is ze mentaal gehandicapt, anders had ze me zeker gevraagd wie ik was en waar ik dat schitterend hoedje vandaan had gehaald.

Daarna zouden we gepraat hebben in de trein over de zwaarheid van het leven, over de toestand in het midden oosten en hoe de economische crisis in Tsjechië voelbaar is. Daarna zouden we bij elkaar blijven slapen en in elkaars armen naar dromenland varen.

Het was dus erg jammer dat ze mij niet aansprak.

Op de nieuwe trein waren er ook problemen. Plotseling maakten we ook een noodremming en stonden we weer stil in het midden van nergens. Het lijkt wel alsof iets ons wat duidelijk probeert te maken… Ofwel zijn de Tsjechische spoorwegen niet bijster betrouwbaar.

Daarna kwamen we aan in Olomouck. Daarna aten we vlees en dronken we bier. Daarna liepen we door de koude. Daarna gingen we slapen. Einde.