QuizTed: why so serious?

S2013.04.20 quiztedo it’s been almost two years since I thought it would be nice to develop a small quiz game. A game where questions would be shown on a big screen and where players would compete using their cellphones. A two week feat, I initially thought. Something simple. Socket.io, html5, some nice design slapped on top of it, and done.

Now we’re almost two years later and the project has grown from a quick proof of concept to a full fledged indie game. A project with budgets and market research and marketing and pr and distribution and apps and builds and steam and employees and partnerships and trademark issues and …

Oh, and a €40k subsidy from the Flemish government. Yay. A blessing, for sure. With this subsidy we raise the quality of the game to something that is actually worthy of some money (I hope). With it we can build the community framework that this game desperatly needs. And most of all, with this subsidy I can finally give this project all my attention.

titelschermt_V_2.0It’s already half a year ago that I’ve assembled my little QuizTed team. All 3 of them students. Ken, our marketing guy and manager-of-everything, Yannick our second code monkey and Katia, our design guru. A summer of developing, and afterwards we’d see what happens.

I had some money to spare and I really wanted to make this one work, so I just went for it. I had no idea if I’d make back the investment, and honestly I didn’t really care that much. I just wanted to make something awesome, something that I could play with friends. And these guys would help me make that possible for the price of a modest car. And it would be tax deductable…

Summer ended and the project had grown some more. We would implement a unique soundtrack, so I hired two student-composers, Michaël and Pieterpauwel who composed one for us. We would do voice over commentary, so I looked into voice artists. And the graphics would have to be amazing, so Jolanda drew something nice for us.

And suddenly I wasn’t developing a game anymore; I was managing a project.

Summer ended and the funds ran out, but the team stayed. The subsidy request was filed. Questions about full time positions were raised, but all I could say was: “I don’t know, it depends on the subsidy”. And even in this uncertainty, we kept working, and I’m unbelievably proud and thankful for everything we have achieved already.

And now the subsidy is granted. And I’m happy for that, really. I’m very happy.

uitwerking_characters_v2But now, when I lay awake at night, I’m not thinking about cool features anymore. I’m not thinking about game concepts or changes I could make to our open source libraries. I think about how I’m going to spend that money in a way that we can make this project work.

I’m thinking about how I can reward each team member for their unbelievable awesome efforts, without bringing the budget at risk. I’m wondering how the hell I’m going to resolve these trademark issues. I’m wondering if I should do most of the coding myself, or if I should spent a cut of the budget on a second developer. And are people really waiting for a cross platform quiz game?

We’ve started on this road and there really is no going back. This time it will work. This time we have a solid project. This time there is this bunch of really awesome people who want to see this game succeed as much as I do. So time to get smart, damnit, and go kick some ass.

But if this one fails… what then? I just hope I don’t have to write a post mortem soon…

Alle begin?

Dinsdag nacht, kwart voor één. Ik zit naar m’n code te staren zonder dat ik in het laatste half uur eigenlijk ook maar enige vooruitgang heb geboekt. Op de achtergrond Lindsey Stirling, geen kwalitatieve muziek, maar het neemt me terug naar tijden toen ik op een Parijs’ balkon sigaretten zat te roken en me zat af te vragen wat ik die avond in godsnaam zou doen.

Ze heeft wel een lekker lijf, die Lindsey…

Nog eventjes doordoen, de deadline is morgen, en met het geld dat ik met dit project binnen haal kan ik de jobstudenten ook in september aanhouden. Nog even persen, ook al heb ik al uren totaal geen zin meer. September, dat is de goal. Met september erbij kunnen we het sociale aspect van de quizgame ook afwerken, denk ik… hoop ik. Want na september wordt het moeilijk.

Ze doet me denken aan dat meisje dat me liet zitten omdat ik geen tijd meer voor haar had, die Lindsey. Een beetje hetzelfde haar, een beetje dezelfde teruggetrokken kin…

’t Is nu dat het moet gebeuren, toch? Ik ben bijna dertig. Als het nu niet gebeurt, dan gebeurt het nooit meer. Dan moet ik me terugtrekken en achtendertig uur per week mijn kloten afdraaien voor een baas. Hoewel… is dat eigenlijk niet beter? Ik weet niet meer hoe lang het geleden is dat ik na achtendertig uur kon zeggen: zo, het is weekend.

Keuzes maken, heet dat, denk ik. De keuze voor een eenvoudiger leven. Niet dat wat ik nu doe geen voordelen heeft, en ik wil geenszins klagen over mijn bestaan. Het mag, gewoon, soms eventjes rustiger.

Ik glij langzaam van de slippery slope van de klagende zelfstandige.
En moeten zij er maar niet gewoon mee stoppen?

Misschien moet ik dat meisje nog maar eens bellen.