De Eerste Pitch

Verdwaald in Brussel. Gisteren nacht tot de late uurtjes gepoogd een vlekkeloze demo versie op te zetten van QuizWitz (de nieuwe naam waaronder QuizTed nu door het leven gaat), en nu met kleine oogjes de instructies van Google Maps proberen volgen. Twee keer de verkeerde straat inrijden, om dan eindelijk, na wat gesukkel, de ingang van de parking te vinden.

Het raampje van m’n oude Mazda kreunt terwijl het langzaam naar beneden rolt – dat moet ik nog steeds eens laten nakijken. “Thijs Van der Schaeghe, ik heb een afspraak om 14u.” De slagboom zwaait open en ik mag de parking van het imposante gebouw binnen rijden.

Twee man en een paardenkop, dat is wat ik verwacht op deze meeting. Niet eens echt mijn idee, om QuizWitz op deze manier aan de man te brengen, maar een communicatiebureau zag graat en heeft ons uitgenodigd. Niet om eerst even bij hen een demo te geven; het is meteen bij de grote jongens te doen.

Aan de receptie een badge halen. Eéntje voor mij, géén voor mijn collega Ken, waarvan men de naam is vergeten doorgeven. Er wordt wat over en weer gebeld. Ken krijgt uiteindelijk toch een badge.

We worden naar een grote vergaderzaal geleid. De opzet verloopt moeizaam; ik merk dat mijn laptop geen VGA uitgang meer heeft. Ik kan een laptop van het communicatiebureau gebruiken en sukkel wat met het totaal herconfiguren van het lokaal netwerk dat ik voor de gelegenheid opgezet had. Het duurt een half uur voor ik ontdek dat de mini-displayport adapter, die voor de Macbook van het communicatiebureau gebruikt werd, ook gewoon op mijn laptop werkt. Twintig minuten stress voor niets.

Er begint volk toe te stromen. Eerst een paar mensen van internet communicatie, dan wat mensen van externe communicatie. En dan nog wat mensen van een ander departement. En nog meer mensen van nog een ander departement. De twee man en een paardenkop, die ik verwacht had, blijken uiteindelijk een twintig tal mensen van zes verschillende departementen te zijn. En ik ben vrijwel meteen vergeten wat iedereen er doet.

Het communicatiebureau introduceert ons en legt het project uit. Ik wacht gespannen af tot wij onze demo moeten geven. Ik beantwoord vragen en schrijf gretig opmerkingen en ideeën neer. Terwijl ik moet laten blijken dat onze business package deal al grotendeels op punt staat, vormen deze opmerkingen meteen ideeën voor features die we niet voorzien hadden. Leuk, zeker nu de scope nog eenvoudig te veranderen is.

De demo verloopt bijna desastreus. Nog op de valreep ontdek ik een kleine bug die de realtime server simpelweg doet crashen; waarschijnlijk het resultaat van m’n nachtelijk getokkel. Ik probeer ‘m op te lossen zonder dat iemand het merkt. En dan begint de wifi ook nog te haperen…

Iets in me roept luid dat het genoeg geweest is. Dat het misschien beter is om gewoon de excuses aan te bieden en stilletjes te verdwijnen. Maar daarvoor is het te laat…

Met ongeveer de helft van de aanwezigen kunnen we na even prutsen dan toch een spelletje spelen. Ik kan me amper concentreren op wat er gezegd wordt, ik zit naar de console te staren en hoop dat de boel nu niet meer crasht. De pleisters die ik stiekem geplakt had houden echter en ik zucht bijna luidop van oplichting als ik eindelijk het eindscherm zie. En de winnaar van het spelletje maakt zichzelf bekend.

Nog wat vragen, sommige technisch, anders conceptueel. Ik wil eigenlijk alleen maar naar buiten. Een sigaret, dat wil ik. En naar huis rijden. En misschien nog even stoppen aan de Quick. Maar in ieder geval weg uit dit gebouw.

De vergadering loopt ten einde terwijl het verlangen om te ontsnappen groeit. Ik blijf bij mezelf denken wat een verschrikkelijk idee het ook was om onze eerste salespitch voor zo’n mastodontisch bedrijf te doen. Waarom we niet bij een kleine KMO begonnen zijn. Waarom we dit concept eigenlijk b2b willen brengen. Waarom ik niet gewoon webdeveloper ben gebleven…

Het communicatiebureau is voorzichtig positief. Misschien draait QuizWitz binnenkort op honderden schermen van mensen die nooit wat met CatLab te maken zullen hebben. De mensen van het communicatiebureau vragen of we het aan zullen kunnen.

Ik probeer zelfzeker te bevestigen – we mikken op honderd duizenden gebruikers, alle systemen zijn horizontaal schaalbaar en we hebben de expertise om het waar te maken; maar eigenlijk denk ik enkel aan het vluchten en de hamburger die ik meen verdiend te hebben. En even heb ik er helemaal geen zin meer in en zou ik liever weg blijven uit het hele b2b verhaal.

Een tweede afscheid, een handdruk, een belofte dat we snel een follow up email zullen sturen. En dan eindelijk buiten. Eindelijk een sigaret. En een half uurtje file-rijden later eindelijk die hamburger. En de belofte aan mezelf dat de volgende pitch voor een kleiner bedrijf zal zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *